Svidnik

 

Svidnik leży w dorzeczu rzek Ondawy i Ladomirki, w północno-wschodniej części Słowacji, wśród malowniczych pagórków Beskidu Niskiego. Nazwa miasta pochodzi od słowa „swida”, co w obecnym brzmieniu „swib” oznacza niskie drzewo, krzew.  Najstarsza wzmianka o Svidniku pochodzi z roku 1357. W drugiej połowie XIV wieku wiodła przez Svidnik z naddunajskiego i potiskiego regionu do Polski ważna droga handlowa, zwana szlakiem bursztynowym. Osada położona na lewym brzegu Ladomirki nazywała się Dolny Svidnik (Nizny Svidnik). Na początku wieku piętnastego (1414 r.) powstała także osada na prawym brzegu tejże rzeki i otrzymała nazwę Górny Svidnik (Vysny Svidnik).

 

W połowie XVIII wieku wzrasta znaczenie Svidnika, ponieważ staje się on stolicą trzeciego powiatu ziemi makowickiej. Właścicielami majątków ziemskich były rodziny Erdody oraz Szirmai. W późniejszym czasie Svidnik stał się także stolicą powiatu slużniowskiego.

 

Położenie geograficzne Svidnika i jego okolic w pasie przygranicznym było przyczyną tego, że jego mieszkańcy niejednokrotnie znaleźli się w wirze przełomowych wydarzeń.  Wiosną 1799 roku przejeżdżały przez Svidnik do północnych Włoch wojska rosyjskie pod dowództwem generała G.L .Ribendera. W marcu 1800 roku byli to Kozacy z armii Suworowa a jak stwierdza tablica pamiątkowa na siedzibie urzędów państwowych, w roku 1806 przebywały tutaj wojska generała Kutuzowa.

 

Wiek XIX była bardzo okrutny dla tamtejszych mieszczan. Po latach nieurodzaju wybuchła cholera. Niekorzystne stosunki gospodarcze i bieda były pod koniec XIX wieku głównymi przyczynami emigracji na tereny dawnych Węgier oraz do Ameryki. Sytuacja pogorszyła się jeszcze w czasie pierwszej wojny światowej, gdy wycofujące się jednostki armii cesarsko-królewskiej podpaliły Svidnik. Niewiele wsi czy miast dotknęło tyle wojennych nieszczęść, zarówno w okresie pierwszej jak i drugiej wojny światowej, co Svidnik. Dukla oraz samo miasteczko Svidnik stały się na zawsze symbolami ofiar drugiej wojny światowej. Historyczne bitwy z końca drugiej wojny światowej przypomina pomnik Armii Radzieckiej i Muzeum Wojska w Svidniku.

 

Od roku 1956 w miejskim amfiteatrze odbywają się corocznie Obchody Kultury Rusinów i Ukraińców. W mieście znajduje się Muzeum Kultury Ukraińsko-Rusińskiej. Jego częścią jest również skansen oraz galeria Dezidera Milliho. Z unikalnych zbiorów drewnianych cerkwi wschodnio-słowackich, zabytków kultury narodowej, 12 stoi w pobliżu Svidnika. Najstarszym zabytkiem sakralnym w mieście jest kościół greckokatolicki z drugiej połowy XVIII wieku. W 1994 roku wybudowano nowy kościół prawosławny a w 1996 ukończono nowy kościół rzymskokatolicki.

 

Powojenne lata były okresem intensywnego rozwoju całego regionu svidnickiego. Wybudowano wiele obiektów użyteczności publicznej, mieszkań oraz znaczących zakładów przemysłowych. Uprzemysłowienie dawało alternatywę dla pracy na roli czy w lesie. Wybudowanie zakładów odzieżowych, zakładów przemysłu spożywczego i innych przedsiębiorstw produkcyjno-usługowych przyspieszyło rozwój miasteczka. Wybudowano nowe szkoły i nowoczesny szpital, noszący imię honorowego obywatela Svidnika, generała Ludwika Swob

 

O ile w roku 1948 miał połączony Svidnik 1037 obywateli, o tyle w roku 1991 liczył już 11520 mieszkańców. Dziś miasto Svidnik z 12800 obywatelami jest administracyjnym, kulturalnym i rekreacyjno-sportowym centrum powiatu.  Po ukonstytuowaniu się samorządu w roku 1990 udało się zrealizować w mieście szereg godnych uwagi inwestycji. Oddaniem do użytku 4 i 5 szkoły podstawowej udało się definitywnie zlikwidować zmianowość. W osiedlu Dukla ukończono 48-mieszkaniowy budynek. Entuzjastów sportu ucieszyło otworzenie nowych kortów tenisowych, wybudowanie nowego domu kultury oraz całkowita rekonstrukcja kąpieliska. Do użytku oddano nowy dworzec autobusowy i uruchomiono komunikację miejską. 

 

Dowiedz się więcej na www.svidnik.sk

 
 

Budżet obywatelski 2017