Ignacy Daszyński (1866-1936)

 

     Urodził się 26 listopada 1866 r. w Zbarażu, w rodzinie urzędniczej związanej z tradycjami walk narodowo-wyzwoleńczych. W 1878 r. podjął naukę w gimnazjum w Stanisławowie. Dwa lata później stanął przed sądem za rozpowszechnianie odezwy przeciw Habsburgom. W 1882 r. wydalono go ze szkoły za udział w konspiracji uczniowskiej. Odtąd zdobywał wiedzę w drodze samokształcenia, składając jako eksternista egzamin dojrzałości w 1888 r. w Krakowie. Wstąpił na uniwersytet, ale zmuszony był przerwać studia z uwagi na zagrożenie karą za przemycanie ulotek do zaboru rosyjskiego. Udał się do Królestwa Polskiego gdzie pracował jako korepetytor, ale wkrótce aresztowano go, więziono a potem odesłano do Galicji. Po pewnym czasie przeniósł się do Lwowa, gdzie był współorganizatorem partii socjalistycznej i obchodów pierwszomajowych 1891 roku.

 

     Uczestniczył w II Kongresie socjaldemokracji austriackiej w Wiedniu i Kongresie Międzynarodówki w Brukseli. Potem w Berlinie objął redakcję pierwszej w zaborze pruskim socjaldemokratycznej polskiej "Gazety Robotniczej”. Jako uznany przywódca partyjny w 1893 r. osiadł w Krakowie, obejmując redakcję najpierw dwutygodnika, a potem tygodnika "Naprzód”, kierując nią przez kilkadziesiąt lat. W 1902 r. wybrany został do Rady Miejskiej w Krakowie. Pomagał działaczom PPS w Galicji w tworzeniu baz wydawniczych, widział w kartce wyborczej główną drogę do przebudowy społecznej, pozostawał w przyjacielskich stosunkach z Józefem Piłsudskim i innymi działaczami tej partii.

 

     W 1910 r. uczestniczył w uroczystościach grunwaldzkich w Krakowie. W 1919 r. został wybrany posłem do Sejmu Ustawodawczego, gdzie przewodniczył klubowi posłów socjalistycznych. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. objął funkcję wicepremiera w rządzie obrony narodowej. W 1922 r. ponownie wszedł do sejmu. W 1925 r. objął godność wicemarszałka sejmu, a w 1928 r. został marszałkiem sejmu. Zmarł w sanatorium w Bystrej na Śląsku 31 października 1936 r.

 

     Główne prace Daszyńskiego to: "O formach rządu” (1902), "Pamiętniki” (1925-26), "Sejm, rząd, król, dyktator” (1926).

Rada Miejska w uznaniu tego wielkiego polityka, nazwała jedną z ulic Strzyżowa jego imieniem (ulica główna od rynku w kierunku północnym).

 
 

Budżet obywatelski 2017