Generał Anders (1892-1970) urodzony w Błoniu (powiat Kutno), to wybitny dowódca wojskowy i polityk. W latach 1914-1917 był oficerem kawalerii w armii rosyjskiej. Później w I Polskim Korpusie w Rosji, a od 1918 roku w Wojsku Polskim. W 1919 r. pełnił funkcję Szefa Sztabu Armii Wielkopolskiej w Poznaniu, będąc słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu, którą ukończył w 1923 r. W 1926 r. został Szefem Sztabu Dowództwa Wojska, a podczas przewrotu majowego był dowódcą Wołyńskiej i Nowogródzkiej Brygady Kawalerii i pełnił tę funkcję również w kampanii wrześniowej z tym, że od 12 września 1939 r. został Dowódcą Grupy Operacyjnej Kawalerii Polskiej, walcząc zarówno z wojskami niemieckimi, jak i sowieckimi.

 

W latach 1939-1941 był więziony przez sowietów we Lwowie i w Moskwie. Z więzienia został zwolniony po zawarciu układu polsko-sowieckiego przez gen. Władysława Sikorskiego. W latach 1941-1942 był dowódcą Armii Polskiej w ZSRR, a w latach 1942-1943 dowódcą Armii Krajowej na Wschodzie. W latach 1943-46 pełnił funkcję dowódcy II Korpusu Polskiego, który stoczył zwycięską walkę z Niemcami pod Monte Cassino w 1944 r.

 

Generał Wł. Anders od 11 maja 1945 r. pełnił obowiązki, a w latach 1943-1946 był Naczelnym Wodzem i Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w Rządzie Polskim na Uchodźstwie w Londynie. Od 1949 r. był Przewodniczącym Skarbu Narodowego, a od 1954 Członkiem Rady Trzech. Jest autorem słynnej książki „Bez ostatniego rozdziału – wspomnienia 1939-46-49”.

 

Zmarł w 1970 r. został pochowany wśród swoich żołnierzy na cmentarzu polskim na Monte Cassino.

Jedna z ulic Strzyżowa (prowadząca od kościoła do ul. Łukasiewicza) nosi imię tego Wielkiego Polaka, bohatera czasów II wojny światowej.

 
 

Budżet obywatelski 2017