Gen. Tadeusz Kościuszko, przywódca powstania,  urodził się na Mereczowszczyźnie (Wołyń), był wychowankiem Szkoły Pijarów w Lubiszowie i Szkoły Rycerskiej w Warszawie, uczestnikiem wojny o wolność Stanów Zjednoczonych w latach 1776-1783. W 1789 r. powołany został do armii polskiej. W wojnie 1792 r. (w obronie Konstytucji 3 Maja) zdobył sławę pod Zieleńcami i pod Dubienką. Po przystąpieniu króla Stanisława Augusta do Targowicy podał się do dymisji i wyemigrował na Zachód (był w Saksonii i we Francji, gdzie bezskutecznie zabiegał o pomoc dla Polski).

 

     W latach 1793-94 uczestniczył w pracach tzw. sprzysiężenia powstańczego i kierował przygotowaniami wojskowymi do powstania w 1794 r., potem stając na jego czele jako najwyższy naczelnik siły zbrojnej. Możliwość zwycięstwa widział w masowym udziale w powstaniu uwolnionych od poddaństwa chłopów (stąd wydany prze niego słynny Uniwersał połaniecki).Po klęsce powstania pod Maciejowicami – ranny, dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał (w twierdzy Petropawłowskiej w Petersburgu) od 1796 r. Potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych, a w 1789 r. do Francji, gdzie zaangażował się w prace Towarzystwa Republikanów Polskich, współdziałał w tworzeniu Legionów Polskich. Sprzeciwiał się jednak wiązaniu sprawy polskiej z Napoleonem I, któremu nie ufał, nie widział też możliwości współdziałania z Aleksandrem I.

 

     Ostatnie lata swojego życia spędził w Solurze w Szwajcarii, gdzie zmarł 15 października 1817 r. Niedługo potem pochowano go w grobach królewskich na Wawelu. Są trzy słynne obrazy malarskie: Przysięga Kościuszki – F. Smuglewicza i M. Stachowicza (1797); Kościuszko pod Racławicami – J. Matejki (1888); Panorama Racławicka – W. Kossaka i J. Styki (1892 – 94).

 
 

Budżet obywatelski 2017